Geraakt…..

 


Sinds dit schooljaar ben ik mentor geworden van een eerstejaars MBO klas niveau 4. 

Als het landschap van Nederland voorbij flitst uit het raam van de trein denk ik terug aan mijn klas. 

Aan het begin van het jaar was ik zenuwachtig en onzeker als ik voor mijn mentorklas stond. De studenten waren alert op elke fout die je maakte. Logisch: zij moesten vechten voor hun positie in de klas. Vanuit de groepsdynamica weet je dat je klas verschillende fases voorbij gaat. Maar het in de praktijk ervaren is andere koek.

Mijn doel aan het begin van het mentorschap was;

  • Je bent oké wie je bent.
  • Sta open voor de ander.
  • Met samenwerken kom je ver.
  • Maak gebruik van je eigen kwaliteiten en zie elkaars kwaliteiten.  

Wanneer ik in de ogen keek van 28 individuen aan het begin van het schooljaar was ik nieuwsgierig naar hun kwaliteiten, interesses en verhaal. Ik had een open blik en deed niet aan vooroordelen.  Ik heb geprobeerd contact te maken met elk individu. 

Groepsactiviteiten zette ik in om de de studenten te verbinden met elkaar maar ook om zichzelf te leren kennen. Ik deed mee en was open en kwetsbaar op sommige momenten. Dit vond ik doodeng, maar achteraf heb ik dit als waardevol ervaren. 

Door mijn grote betrokkenheid en open blik was mijn loyaliteit af en toe uit balans.  Zo heb ik een keer een grote misstap begaan op het gebied van loyaliteit en collegialiteit. Ik koos voor mijn lieve schatjes. Door mijn supervisie heb ik op tijd inzicht gekregen in de situatie en is het goed afgelopen.

Als docent maak je deel uit van de apen op de rots. Soms was ik teveel op de rots! Door bewust hiervan te worden heb ik mezelf af en toe als lesmateriaal gebruikt. Door mezelf te zijn en door mij kwetsbaar op te stellen heb ik de studenten geleerd open te zijn en jezelf kwetsbaar op te stellen in een groep. 

De studenten werden afgelopen week uitgedaagd door een project van Radar. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Er was als tip meegegeven dat het belangrijk was dat er bij de eerste les de mentor aanwezig was. Dus hup daar zat ik tussen de studenten niet weten wat er te wachten stond. Extra uurtjes op je to do lijst maar ach ik doe dat gewoon ff!

Nadat we wat werkvormen verder waren kregen we de vraag: ‘Wat is je grootste angst?’ Een zware vraag na een heerlijk weekend van dansen en hockey. 

Nu denk je dat de eerste student antwoord met: ‘Een MEGA dikke Spin’. In tegendeel. De eerste student deelde een persoonlijk verhaal en de volgende, de volgende etc. Zelfs mijn lieve collega gaf een persoonlijk verhaal en deelde het. Ik was als laatste aan de beurt en ik had heel hard geluisterd en mijn hart was open gegaan. Alle verhalen waren zo bij mij binnengekomen dat ik moest huilen. Ze hadden geleerd wat ik als beginnende mentor wilde leren…..

Mijn tranen liet ik gaan, want ik was geraakt! Ik was trots ze toonde kwetsbaarheid, vertrouwen, emotie en stelden zich open. Toen ik mijn tranen liet gaan kreeg ik van student A een aai over mijn rug! 

Het mooiste compliment vergeet ik nooit: ‘Mevrouw u bent de eerste docent die u niet gedraagt als een robot’! 

De externe partij sloot af met het woord: ‘Liefde’! 

Met dit verhaal wil ik nieuwe mentoren inspireren voor volgend schooljaar. Blijf jezelf zoek de verbinding en laat zien dat je ook een mens bent. Houdt het dicht bij jezelf, ga mee met de belevingswereld en doe soms gewoon eens gek. Kijk achter het individu en de kwaliteiten. 

Het is namelijk super tof om mentor te zijn! 

Liefs

Bijnini☆

volg je hart

 

4 gedachten over “Geraakt…..

  1. Wat een mooi verhaal Nienke! Inspirerend voor anderen. En ook in dit verhaal blijf je weer dicht bij jezelf. Zo fijn dat jij een collega van ons bent. Groetjes, Cynthia

  2. Wat een mooi verhaal Nienke! Inspirerend voor anderen. En ook in dit verhaal blijf je weer dicht bij jezelf. Zo fijn dat jij een collega van ons bent. Groetjes, Cynthia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *