Verrassing

Schooljaar 2016 ben ik voor het eerst mentor geworden van een klas eerste jaars niveau 4 studenten van de opleiding Sociaal Werk. Eerder op mijn websites schreef ik daarover een blog. Een jaar verder wat ze kunnen ze mij verassen!

Als mentor werk ik vanuit mijn gevoel en intuïtie. Daarin probeer ik iedere student te zien in zijn of haar behoeftes. Ik probeer structuur en duidelijkheid te scheppen, zodat er geen onrust ontstaat wegens ruis. Wat ik van het afgelopen jaar vooral heb geleerd is ze leren los te laten. Ik was eerst een ‘ moeder’ gans die maar voor haar kleine gansjes wilden zorgen en alles voor ze over had. Dit heeft mij af en toe ook in rare posities gebracht tegenover collega’s.  Dit was voor mij soms een confronterend maar fijn leerproces.

Dit jaar heb ik het daardoor anders aangepakt!

Ik geef de studenten duidelijkheid, een luisterend oor en probeer iedere individu te zien, maar geef ze ook meer verantwoordelijkheid. Het effect is dat af en toe de studenten dit ook pakken en dit geeft mij weer een enorm trots gevoel. Ze groeien enorm, omdat ze ook voor het eerste stage lopen en nieuwe ervaringen opdoen. Door de verantwoordelijkheid leren ze ook meer zelfstandigheid.  De moeder gans is weggevlogen en er is ruimte voor beweging en ontwikkeling gemaakt.

Nu terugkomend op de verassing! 

De afgelopen weken waren voor mij gekke weken. Ik kwam niet toe aan inspiratie, omdat mijn hoofd vol zat met nieuwe vragen. Ik denk allemaal wel herkenbaar…?

Op een vrijdagmiddag kwam een student naar mij toe. Mevrouw er gaat een roddel! Als ‘ moeder’ gansje die af en toe nog naar boven komt riep ik’ Owjeej vertel?’ Ik beelden mij al in dat het niet goed ging met mijn groep en mijn gedachtes sloegen alweer op hol.

Bent u zwanger…..?

Als lezer ben je natuurlijk nu ook nieuwsgierig geworden? Mijn antwoord; ‘ Dat weet ik niet, misschien weet jij het wel?’. 
Aan mijn gezicht kon je lezen wat het antwoord was, maar ze heeft zich 2 weken stilgehouden. Wat was ik daar enorm blij mee!

Op het moment dat ik het vertelden in de klas, waren ze door het dollen heen. Ze hadden er verschillende theorie op losgelaten. Het mooie vond ik dat ze mij goed hadden geobserveerd en kenden. Een student had zelfs naar een collega benoemd dat ze het jammer vond dat ik het nog niet had gezegd, omdat ze overtuigd was dat ik zwanger was.

Het mooie van dit moment vond ik de verbinding die ik voelde met de klas. Ik was trots op hun observatie skills en hun respect. Ze zijn niet met ze allen naar mij toegekomen met de vraag… Ze hebben op mijn moment gewacht dat ik het vertelden. Ik zag ook enorme opluchting en blijdschap in hun gezicht.

IMG_20171117_084614_615

Als betrokken mentor vind ik het belangrijk dat de studenten mij ook zien als Nienke.  Niet alleen als hun docent. Hiermee hoop ik ze mee te geven dat ze zijn wie ze zijn ondanks hun rol als student!

Ook nu merk ik in de klas dat er een andere soort houding is tegenover mij. Ze zijn meegaand en lief en durven mij ook vragen te stellen. Ik krijg zelfs goede tips van de mama’s die in mijn klas zitten. Al met al gaat het om veiligheid en verbinding in een klas. Wanneer die er niet is zal er ook niet geleerd kunnen worden.

Wees geïnspireerd en deel soms hoe je voelt of wat je bezig houdt. Dit maakt dat jij ook eens een rotdag mag hebben. Hiermee laat je zien dat je ook mens bent.

Voor mij zal het een kort schooljaar worden, maar des al niet te min ga ik enorm genieten van de komende periode met mijn mentor groep. Ik ga ze stiekem ze wel missen. (Wie is er over naar het derde jaar gaat dan in mijn gedachten rond?) 

Liefs,

Miss Bijnini

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *