Geraakt…..

 


Sinds dit schooljaar ben ik mentor geworden van een eerstejaars MBO klas niveau 4. 

Als het landschap van Nederland voorbij flitst uit het raam van de trein denk ik terug aan mijn klas. 

Aan het begin van het jaar was ik zenuwachtig en onzeker als ik voor mijn mentorklas stond. De studenten waren alert op elke fout die je maakte. Logisch: zij moesten vechten voor hun positie in de klas. Vanuit de groepsdynamica weet je dat je klas verschillende fases voorbij gaat. Maar het in de praktijk ervaren is andere koek.

Mijn doel aan het begin van het mentorschap was;

  • Je bent oké wie je bent.
  • Sta open voor de ander.
  • Met samenwerken kom je ver.
  • Maak gebruik van je eigen kwaliteiten en zie elkaars kwaliteiten.  

Wanneer ik in de ogen keek van 28 individuen aan het begin van het schooljaar was ik nieuwsgierig naar hun kwaliteiten, interesses en verhaal. Ik had een open blik en deed niet aan vooroordelen.  Ik heb geprobeerd contact te maken met elk individu. 

Groepsactiviteiten zette ik in om de de studenten te verbinden met elkaar maar ook om zichzelf te leren kennen. Ik deed mee en was open en kwetsbaar op sommige momenten. Dit vond ik doodeng, maar achteraf heb ik dit als waardevol ervaren. 

Door mijn grote betrokkenheid en open blik was mijn loyaliteit af en toe uit balans.  Zo heb ik een keer een grote misstap begaan op het gebied van loyaliteit en collegialiteit. Ik koos voor mijn lieve schatjes. Door mijn supervisie heb ik op tijd inzicht gekregen in de situatie en is het goed afgelopen.

Als docent maak je deel uit van de apen op de rots. Soms was ik teveel op de rots! Door bewust hiervan te worden heb ik mezelf af en toe als lesmateriaal gebruikt. Door mezelf te zijn en door mij kwetsbaar op te stellen heb ik de studenten geleerd open te zijn en jezelf kwetsbaar op te stellen in een groep. 

De studenten werden afgelopen week uitgedaagd door een project van Radar. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Er was als tip meegegeven dat het belangrijk was dat er bij de eerste les de mentor aanwezig was. Dus hup daar zat ik tussen de studenten niet weten wat er te wachten stond. Extra uurtjes op je to do lijst maar ach ik doe dat gewoon ff!

Nadat we wat werkvormen verder waren kregen we de vraag: ‘Wat is je grootste angst?’ Een zware vraag na een heerlijk weekend van dansen en hockey. 

Nu denk je dat de eerste student antwoord met: ‘Een MEGA dikke Spin’. In tegendeel. De eerste student deelde een persoonlijk verhaal en de volgende, de volgende etc. Zelfs mijn lieve collega gaf een persoonlijk verhaal en deelde het. Ik was als laatste aan de beurt en ik had heel hard geluisterd en mijn hart was open gegaan. Alle verhalen waren zo bij mij binnengekomen dat ik moest huilen. Ze hadden geleerd wat ik als beginnende mentor wilde leren…..

Mijn tranen liet ik gaan, want ik was geraakt! Ik was trots ze toonde kwetsbaarheid, vertrouwen, emotie en stelden zich open. Toen ik mijn tranen liet gaan kreeg ik van student A een aai over mijn rug! 

Het mooiste compliment vergeet ik nooit: ‘Mevrouw u bent de eerste docent die u niet gedraagt als een robot’! 

De externe partij sloot af met het woord: ‘Liefde’! 

Met dit verhaal wil ik nieuwe mentoren inspireren voor volgend schooljaar. Blijf jezelf zoek de verbinding en laat zien dat je ook een mens bent. Houdt het dicht bij jezelf, ga mee met de belevingswereld en doe soms gewoon eens gek. Kijk achter het individu en de kwaliteiten. 

Het is namelijk super tof om mentor te zijn! 

Liefs

Bijnini☆

volg je hart

 

Reflecteren op jezelf kan weerstand geven

Jeetje, moet ik weer reflecteren.

Als echte koffie verslaafde zit ik steeds vaker in verschillende koffie tentjes. Als echte Delftse City Girl is dat natuurlijk in mijn mooie stadje Delft. Mensen die mij als Miss Bijnini volgen op Instagram en collega’s weten dat maandag mijn vrije dag is. Acht maanden geleden was deze vrije dag voor mijn gevoel voorbij. Ik had mij ingeschreven voor een supervisie traject waar reflecteren op jezelf centraal staat.

Mijn ervaring met reflectie

Ik had met mijn enthousiasme en mijn perfectionisme mij aangemeld voor een supervisie traject. Met de gedachte dat ik mijzelf ging ontwikkelen op het gebied van lesgeven. Ik ging er vooral heen met het idee om meer tips en tricks te krijgen. Deze gedachtes waren al snel verdwenen na de eerste 2 afspraken. Het was keihard werken!

Mijn vrije maandagen waren gevuld met supervisie. De ene week had ik een gesprek in Rotterdam en was mijn maandagochtend weg. En de andere maandag zat ik met koffie achter mijn laptop naar een leeg Word document te staren.

Jeetje, ik moest weer reflecteren. Weerstand, weerstand en nog meer dikke Weerstand!! Ik had dit al zoveel gedaan voor mijn studie ( 6 jaar gestudeerd) en was er wel een beetje klaar mee.

Maar als beginnende professional liep ik tegenallerlei zaken aan;
Weerstand, negativiteit, gedrag van studenten, organiseren van je onderwijs, werkdruk, pieken, dalen en collega’s. Je leert vanuit je opleiding alleen om te gaan met je vakkennis en niet over hoe te werken in teamverband.

Wat heeft reflectie mij geleerd?

Tijdens mijn supervisie stuitte ik tegen een aantal vragen op zoals; Hoe kun je je professionele identiteit behouden ten aanzien van je collega’s? Wie ben ik als professional? Hoe ga ik om met werkdruk? Hoe ga ik om met mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel? Hoe behoud ik mijn positiviteit?

Deze bovenstaande vragen hielden mij de afgelopen 8 maanden bezig. Ik had mezelf nog niet ontdekt op dat gebied. Ik was daarin zoekende, ontdekkende en vooral in het begin enorm volgend. Wat mij enorm veel energie kostte.

Maar, door te reflecteren en af en toe even uit de achtbaan van het onderwijs stappen leerde ik mijn professionele identiteit te ontdekken. Door jezelf te zijn en er naar te handelen kun je ook andere collega’s en mensen in het onderwijs inspireren. Je hebt plezier in je werk en krijgt er energie van!

Dus daarom een dikke Hoera voor reflecteren en supervisie. Vandaag de dag hoop ik iedere beginnende- of ervaren docent een supervisie traject cadeau te doen. Het was voor mij echt een cadeau!

Ik heb geleerd om stil te staan te ademen en te ontdekken. Door jezelf de tijd te gunnen en door te reflecteren heb ik mijn identiteit ontdekt op het gebied van professionaliteit. Met het effect dat ik meer rust en ruimte heb in mijn werk.

Reflecteren is een MUSTHAVE!

Neem de tijd om stil te staan, want de wereld gaat al zo snel. Door stil te staan krijg je ruimte en inspiratie voor nieuwe ideeën. Reflectie kan je ontwikkelen.

Liefs,

Bijnini

Samen Spelen en Samen delen!

 

Toen ik nog de Pabo deed en voor juffrouw speelde in een kleuterklas hoorde ik mezelf vaak de volgende woorden roepen: ‘Samen spelen en samen delen’.

Tegenwoordig is het heel normaal om alles met de gehele wereld te delen. Foto’s van je nieuwste aankoop, een foto van je heerlijke dampende koffie, visie op de nieuwste make-up trends of de heerlijkste recepten.

Als ik naar het onderwijs kijk dan wordt er door veel mensen keihard gewerkt aan inspirerende werkvormen en lessen. Maar vaak wordt het vergeten om te delen met elkaar. Je wilt immers toch met zijn allen inspirerend lesgeven? 
Een bijeenkomst tussen verschillende collega’s op school heeft me geinspireerd voor deze blog.

Allemaal waren we onze energie aan het steken in het bedenken van lessen voor het vak LOB (loopbaan orientatië en begeleiding). We deelden informatie en ervaringen met elkaar. Achteraf kwam er bij mij een kritische noot bovendrijven. Een gemiste kans! Waarom waren we niet eerder bij elkaar gekomen? Bijvoorbeeld 4 dagen! Met zijn allen hadden we elkaars krachten kunnen bundelen en een ‘algemeen’ stuk kunnen ontwikkelen die voor iedereen inzetbaar was. Ervaringen van oudere collega’s en jonge collega’s gebundeld.

Nu hebben apart collega’s van elkaar energie gestoken in het ontwikkelen en misschien daardoor wel slapeloze nachten gehad. Dit had veel effectiever gekund.

Samen spelen en samen delen? 

Binnen het onderwijs wordt vaak afgezonderd door veel mensen het wiel opnieuw uitgevonden. Zo geven ze in Groningen ook de opleiding MBO Sociaal Werk. Waarom niet met deze mensen delen en samenwerken? Wegens drukte en de waan van het onderwijs wordt er vaak gekozen om het binnenshuis op te lossen.

Door samen te delen en samen te werken kom je veel verder! 

Ik hoop jullie hiermee te inspireren om meer te delen en krachten te bundelen.

Kijk naar de krachten bij je collega’s! Bundel de krachten, zodat je samen tot een mooi en inspirerend product komt!

Liefs,

bijnini☆

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannequin Challenge in de klas?

Ik ben altijd in voor leuke dingen te doen met mijn klas. Zo kwamen er studenten mee om de Mannequin Challenge in de klas te doen. (student) Mevrouw mogen we nadat we klaar zijn de mannequin challenge doen met de klas?  (Docent) Wat bedoel je daar precies mee?

Ik als jong proffesional dacht dat ik altijd bij de tijd was en overal op de hoogte van was, maar deze hype was aan mij voorbij gegaan. Tja moest gelijk denken aan de wat oudere collega’s. Kortom,hoe los ik dit op?

(Docent) Tuurlijk gaan we dit doen! Maar daar staat wel tegenover dat jij de instructie geeft. (Student) Yes dat doe ik Mevrouw. Vervolgens, kunnen wij ook achtergrond muziek krijgen?

Mannequin Challenge in de klas

Aan de slag met de Mannequin Challenge in de klas…

Na de duidelijke instructie zocht iedereen een plekje in het lokaal. Een paar jongens klommen op de kast en iemand ging op de tafel staan. Ik had mijn pet als docent op dat moment op kunnen doen, maar ik dacht aan de Challenge.

Na 3 minuten was iedereen stil en kon de muziek afgespeeld worden.

Wat hebben de studenten mij verbaasd vanaf het moment van de instructie tot dat ze de deur uitgingen.  Wat een groepsdynamiek, verbintenis en focus was er op dat moment. Groepjes hadden in de tussentijd afgesproken, individuele studenten hadden een pose aangenomen en de taken waren verdeeld. Op het moment dat de muziek van start ging waren ze allemaal stil en gefocust. Zelfs ik!

Ik was trots op de studenten. Er was ruimte voor eigenheid, keuzes en openheid.  Door de focus en de poses hadden ze toch verbinding met elkaar. Door een doorzichtig touw werden ze vastgehouden en samen hebben ze een eindproduct neergezet waar ze trots op waren.  Ze konden niet wachten om het filmpje te bekijken.

Mannequin Challenge in de klas?

(Student) Mevrouw stuurt u het gelijk op? Mevrouw u heeft echt een dope filmpje ervan gemaakt!
(Docent) Jongens, met kerst maken we een kerstversie. (Studenten)  ja, leuk mevrouw!

Ben je geïnspireerd?

Ga af en toe mee in de hype en in de belevingswereld van de student. Hiermee maak je contact en leg je verbinding.

Dat is toch het leukste wat er is! Hier lees je nog meer over hoe ik meega met de behoefte en belevingswereld van de student in het onderwijs.

Liefs

Bijnini☆

Mannequin Challenge in de klas

Schakelen? Dat doe je toch alleen in de auto?

15ec6be0276823d3d38b40303165ad7f

Afgelopen week heb ik gemerkt wanneer je altijd in de vijfde versnelling door blijft gaan je lichaam opgeven moment stop zegt.
Hoe komt dat? En wat doe ik allemaal op een dag?


Toen ik ging nadenken over mijn eigen gedrag kwam ik erachter dat ik veel schakelde per dag. Ik had geen vijf versnellingen waartussen ik schakelde, maar 20. Mijn schakels waren mensen, elektronische apparaten (laptop/telefoon) en apps.

Ik zal jullie meenemen in mijn ochtendroutine. Mijn wekker gaat meestal om 7.15. Ik pak mijn telefoon en open Instagram. Daarna komt Olivier (kat) even gedag zeggen en ik speel nog even met Illy (kat). Ik geef de katten eten en ik maak mijn ontbijt klaar. Terwijl ik mijn worteltjes inpak en mijn brood smeer trek ik mijn kleding aan.

Op mijn vintage doorgezakte bank drink ik mijn thee op en eet ik nog een appeltje. Je zou denken dat dat een rustmomentje is. Mijn ogen gaan naar het lampje op mijn telefoon en dit keer is het een e-mailtje van mijn zus. Daarna open ik nog even de NOS app, Facebook en nogmaals Instagram. Omdat ik niks vind open ik YouTube en kijk ik een vlogje.

Wanneer ik mijn ontbijt op heb pak ik mijn spullen en haal ik de scooter uit de berging. Ik stap niet gelijk op mijn scooter, want ik wil muziek luisteren tijdens het rijden. Wanneer ik mijn telefoon open zie ik dat een collega heeft gemaild. Ik ben nieuwsgierig dus lees nog snel de mail door voordat ik weg rijd.

Op school zet ik mijn laptop aan en haal ondertussen thee. Met mijn theekopje in mijn hand verzamel ik de documenten die ik nodig heb. Ondertussen heb ik nog een praatje met een collega over het weekend. En voordat ik de les in ga beantwoord ik nog mijn groepsapp van de hockey en like ik nog even een foto op Instagram.

Herkenbaar? Of niet?

Ik hoop jullie te inspireren om bewust af en toe niet te schakelen. Sta stil bij wat je doet. Kijk om je heen in de trein en naar het landschap. Droom even weg achter het raam in de zon. Of kijk samen een film zonder een trillende telefoon.

Ga jij de uitdaging aan?

Liefs Bijnini☆

“De zon en de Maan”

for-world-peace-minute-blog.jpg

Maandag is het nieuwe schooljaar weer begonnen waardoor ik toch wat kriebels en spanning had in mijn buik. Ik word mentor van een eerstejaars mbo niveau 4 klas.

Je kan je vast nog je eigen introductie dagen voor de geest halen. Als ik terug denk daaraan moet ik nog lachen. Voor mijn eerste middelbare schooldag heb ik geprobeerd zolang mogelijk in bed te blijven liggen tot frustratie van mijn moeder. De gedachten die door je hoofd gingen waren vooral; ‘Wat moet ik aan? Gaan mensen mij leuk vinden? Zie ik er wel oké uit? Heb ik de juiste spullen bij mij? Heb ik die modieuze rugzak van bilabong? Kan ik het lokaal wel vinden?

Allemaal herkenbaar!?

Afgelopen dinsdag was het zover, dertig studenten in een lokaal gepropt.

Mijn gedachten gingen van hot naar her en het zweet stond op mijn rug. Vinden ze mij wel leuk? Heb ik alles goed voorbereid? Ben ik niet te zomers gekleed? Ga ik straks wel een duidelijke instructie geven? Heb ik de juiste spullen meegenomen?

Als ik terugblik op de introductiedagen ben ik een trotse mentor. De studenten stonden open voor elkaar maakten contact en er was ruimte voor eigenheid van studenten. Zelfs werd er een prachtig gedicht geschreven over de zon en de maan. Hoe mooi is het als jongeren in een klas van dertig zich blootstellen en kwetsbaar op stellen.

De klas inspireerde mij doordat ze de verbintenis met elkaar aangingen en de studenten de veiligheid voelde om iets van zichzelf te delen. Ik was apentrots op mijn eerstejaars mentorklas. Ik heb nu al zin om met ze aan de slag te gaan en ze te begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling.

Wat een talenten , openheid en empathie!!!

Liefs,

Bijnini