“De zon en de Maan”

for-world-peace-minute-blog.jpg

Maandag is het nieuwe schooljaar weer begonnen waardoor ik toch wat kriebels en spanning had in mijn buik. Ik word mentor van een eerstejaars mbo niveau 4 klas.

Je kan je vast nog je eigen introductie dagen voor de geest halen. Als ik terug denk daaraan moet ik nog lachen. Voor mijn eerste middelbare schooldag heb ik geprobeerd zolang mogelijk in bed te blijven liggen tot frustratie van mijn moeder. De gedachten die door je hoofd gingen waren vooral; ‘Wat moet ik aan? Gaan mensen mij leuk vinden? Zie ik er wel oké uit? Heb ik de juiste spullen bij mij? Heb ik die modieuze rugzak van bilabong? Kan ik het lokaal wel vinden?

Allemaal herkenbaar!?

Afgelopen dinsdag was het zover, dertig studenten in een lokaal gepropt.

Mijn gedachten gingen van hot naar her en het zweet stond op mijn rug. Vinden ze mij wel leuk? Heb ik alles goed voorbereid? Ben ik niet te zomers gekleed? Ga ik straks wel een duidelijke instructie geven? Heb ik de juiste spullen meegenomen?

Als ik terugblik op de introductiedagen ben ik een trotse mentor. De studenten stonden open voor elkaar maakten contact en er was ruimte voor eigenheid van studenten. Zelfs werd er een prachtig gedicht geschreven over de zon en de maan. Hoe mooi is het als jongeren in een klas van dertig zich blootstellen en kwetsbaar op stellen.

De klas inspireerde mij doordat ze de verbintenis met elkaar aangingen en de studenten de veiligheid voelde om iets van zichzelf te delen. Ik was apentrots op mijn eerstejaars mentorklas. Ik heb nu al zin om met ze aan de slag te gaan en ze te begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling.

Wat een talenten , openheid en empathie!!!

Liefs,

Bijnini

Published by

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *